Sigrun Spaans is sinds vorig jaar bestuurslid en is nu secretaris van Partin. Iedereen die op de Partindag was, kent haar. Zij was de dagvoorzitter dit jaar. Anderen kennen haar misschien niet zo goed. Daarom dat Yvonne van Driel (Partin) haar een aantal vragen stelde. Ze vertelt over haar werk in Burkina Faso en haar inzet bij Partin. Daarbij vindt ze het belangrijk om tegen de luidruchtige stroom van afwijzing en zelfzucht in te gaan en de stille meerderheid een stem te geven.

Je hebt veel ervaring met en bent actief binnen internationale samenwerking. Van huis uit ben je hydrogeoloog. Wat houdt dat precies in?

“Dat houdt in dat ik mijn kandidaats geologie heb gehaald en me daarna heb gespecialiseerd in grondwaterexploratie in aride gebieden. Tijdens mijn studie had ik al gesolliciteerd bij DGIS (Directoraat-Generaal Internationale Samenwerkingen, red.) en was ik aangenomen. Je solliciteerde toen niet naar een specifieke baan, maar je kwam in een kaartenbak terecht en wanneer er dan een geschikte baan langskwam, dan werd je door BuZa (Ministerie van Buitenlandse Zaken, red.) geattendeerd om daarop te solliciteren. Zodoende ben ik recht vanuit de schoolbanken terechtgekomen in Burkina Faso op een project voor rurale drinkwatervoorziening. We maakten ongeveer 120 diepe boorgaten en 25 grote diameter putten per jaar. Ik heb drie jaar in Burkina Faso gewerkt.

Na Burkina Faso ben ik naar Jemen uitgezonden waar ik bij de stedelijke watervoorziening betrokken was in Rada’a en Al Hodeidah. Ook heb ik een aantal onderzoeken gedaan naar grondwatervoorkomens in onder andere Aden. In totaal heb ik vijf jaar in Jemen gewerkt.

Na Jemen ging ik naar Mozambique waar ik het ministerie van water heb versterkt, op de grondwatersectie. In Mozambique was ik bij de opleiding van medewerkers en studenten betrokken. Daarnaast heb ik me met beleidskwesties beziggehouden, zoals het opzetten van waterschappen.

In 1999 besloot de toenmalige minister voor Ontwikkelingssamenwerking, Eveline Herfkens, dat DGIS geen bilaterale experts meer uitzond en moest ik omzien naar een nieuwe werkgever.”

Je bent uiteindelijk teruggegaan naar Burkina Faso waar je meer dan 20 jaar woonde en werkte. Daar richtte je Stichting Háparako op. Wat doet deze organisatie?

“Nadat ik niet meer door DGIS uitgezonden werd, heb ik op een aantal banen bij de VN (Verenigde Naties, red.) gesolliciteerd, maar daar kom je zonder kruiwagentje niet tussen. Tijdens een vakantie in Burkina Faso ontstond het idee zelf een hulporganisatie op te zetten en zo is Stichting Háparako ontstaan.

Háparako was eerst een plattelandsontwikkelingsproject met allerlei activiteiten gericht op geldgenererende activiteiten voor vrouwen en jongeren. In 2010 zijn we begonnen met het eerste jaar van een vakschool voor mbo (middelbaar beroepsonderwijs, red.) met vier opleidingsrichtingen: metselen, lassen, autotechniek en elektronica.

In 2015 hebben we het hbo (hoger beroepsonderwijs, red.) toegevoegd en in 2016 ook een afdeling voor algemeen onderwijs. Het algemene en technische onderwijs was op onze school geheel geïntegreerd zodat leerlingen konden switchen van algemeen naar technisch onderwijs en omgekeerd.”

Een mooi initiatief. Maar uiteindelijk ging je je toch weer vestigingen in Nederland. Waarom? Hoe was die overstap?

“Na 14 jaar was het scholencomplex zodanig ontwikkeld dat het zichzelf kon bedruipen met meer dan 300 leerlingen en meer dan 30 mensen op de loonlijst. Het project is overgedragen aan een lokale organisatie uit het dorp waar we gevestigd zijn.

Het loslaten van Háparako was na 22 jaar niet makkelijk, maar wel onoverkomelijk. Ik heb mijn werk in de internationale samenwerking altijd gezien als mijzelf misbaar maken door kennisoverdracht. Dat heb ik ook bij Háparako toegepast. Op afstand blijf ik uiteraard zijdelings betrokken met adviezen aan het bestuur, de leraren en de leerlingen.”

Vorig jaar sloot je je aan bij Partin. Als bestuurslid. Kun je uitleggen waarom je je voor juist Partin en haar leden wil inzetten?

“Na bijna 40 jaar werken in de internationale samenwerking wilde ik graag mijn kennis en kunde blijven inzetten voor de goede zaak. Een bestuursfunctie bij Partin leek mij daar een geëigende plek voor.”

Nu ben je secretaris van Partin. Wat houdt dat in?

“Als secretaris van Partin houd ik me, naast de secretariële taken zoals vergaderingen voorbereiden en notulen maken, ook bezig met de vraag hoe Partin organisatorisch te versterken en toekomstbestendig te maken. In onze huidige gepolariseerde samenleving vind ik het belangrijk om de stille meerderheid van empathische mensen die ook aan de minderbedeelde medemens denken een stem te geven.”

Je hebt onder andere veel tijd en energie gestoken in het nieuwe beleidsplan van Partin. Een meerjarenplan voor de jaren 2027- 2031 met daarin vier doelstellingen. En de ambitie: wereldburgers nog meer in beweging krijgen. Wat zie jij als belangrijkste uitdaging om dat te bereiken?

“In ons nieuwe beleidsplan zijn vier doelen gedefinieerd aangaande de rol van Partin in de Nederlandse goededoelensector. Een concreet uitvloeisel daarvan, en in mijn ogen de belangrijkste uitdaging, is om tegen de luidruchtige stroom van afwijzing en zelfzucht in te gaan.

Met de stille meerderheid van wereldburgers zouden we toch duidelijk moeten kunnen maken dat wij Nederlanders nog steeds open staan voor mensen in nood en dat ‘nieuw’ en ‘anders’ niet meteen afgewezen hoeft te worden.”

Hoe kunnen leden daaraan bijdragen?

“Zonder haar leden heeft Partin geen bestaansrecht. Partin is er door en voor de leden.

Met de leden zullen we gaan kijken wat er binnen de mogelijkheden ligt. Samen sparren en activiteiten ontwikkelen om (internationale) solidariteit weer acceptabel en gangbaar te krijgen.”

Wat ga je zelf doen?

“Ik zie mijzelf hierin vooral als gangmaker en procesbegeleider. Het bij elkaar brengen van gelijkgestemden en vanuit een gezamenlijke visie proberen een groter publiek te bereiken.”

Je was dit jaar dagvoorzitter van de Partindag. Hoe was dat? Hoe ervaarde je de dag als geheel?

“Ik vond het een hele eer dat het bestuur en team van Partin mij deze rol toebedeeld heeft dit jaar. Het was voor mij de eerste keer om een Partindag mee te maken en ik was ontroerd om kennis te maken met al die mensen met een groot hart voor de medemens in moeilijkere omstandigheden.

Ik heb samen met de directeur (Erik Boerrigter, red.) van Partin deze dag georganiseerd en de voorbereidingen waren al een verschrikkelijk leuke exercitie. Het zoeken naar interessante onderwerpen voor workshops en dan het daarbij zoeken van sprekers was inspirerend.

Ik vond de Partindag 2026 een hartverwarmende en inspirerende dag die mij energie heeft gegeven om door te gaan.”

Nog een laatste vraag. Waarom is Partin als brancheorganisatie belangrijk?

“Het werk van Partin, namelijk het verdedigen van het belang van samenwerking en dan vooral  internationale, vind ik uitermate belangrijk. De tendens om ons in onszelf terug te trekken en ons voor de boze buitenwereld af te sluiten moet gekeerd worden.

Samenwerken en samenleven met andere culturen zie ik als een verrijking. Medemenselijkheid is niet alleen hulp geven aan diegenen die minder hebben, maar maakt onszelf ook rijker en verbreed onze horizon. Uiteindelijk worden we er allemaal beter van als we rekening houden met elkaar.”

Dank je wel, Sigrun. Fijn dat je je voor al onze leden inzet. 

“Ik hoop nog veel meer te kunnen betekenen voor Partin en voor onze leden. Hopelijk gaan we mooie, leuke en inspirerende activiteiten organiseren in de komende jaren. Voor en door de leden.”

Tekst: Yvonne van Driel | 20 november 2026
Foto: Partin